بسم الله الرحمن الرحیم

 

#مولا

 

مولا دو معنا دارد؛ یکی به معنای «آقا»، مانند علی مولای ما، پیامبر مولای ما، و معنای دیگر «غلام» می باشد، می گوییم جون مولای (غلام) ابوذر، قنبر مولای علی (ع) ، یعنی این غلام به اندازه ای محو در آقای خود شده که اصلا خود آقاست و غیر از آقایش چیز دیگری نمی بیند. عرض کردم باید به معنای غلام پی برد نه این اندازه که کسی در خدمت کسی باشد غلام به بگویند غلام .

وقتی جناب ابوذر را به بیابان ربذه تبعید کردند چون طاقت نیاورد و به بیابان ربذه نزد آقایش رفت و آنقدر خدمتش کرد تا ابوذر از دنیا رفت، آنگاه به خدمت حضرت امیر (ع) مشرف شدند و گفت آقا جان انشاءالله به این لیاقت رسیدم تا عبد شما باشم که هیچ جای دیگری نمی روم. بعد از شهادت حضرت امیر (ع) به خدمت امام حسن (ع) مشرف شدند تا شهادت آن حضرت و بعد به خدمت سیدالشهداء مشرف شدند و در کربلا هم حضور داشتند، شمشیرساز بودند و شمشیر تیز می کردند و خیلی هم کار رسیدند تا به شهادت رسیدند .

امام صادق (ع) فرمودند «العبدُ وَ ما فی یَده کان لمواه»؛ یعنی عبد و غلام و آنچه را که در حیطۀ اختیار و قدرت عبد می باشد تمامی اختصاص به آقایش دارد، یعنی هیچ اختیاری از خودش ندارد و مطلقا از خودش سلب اختیار کرده است. از این رو اویس قرنی ، غلام رسول اکرم (ص) بودند، یعنی آنچنان غرق در آقایش بودند که وقتی دندان مبارک پیامبر در جنگ احد توسط سنگ ابوسفیان شکست، اویس ده ها فرسنگ دورتر از میدان جنگ بودند و در همان لحظه دندان خودش را می شکند و می گوید من هم دندان نمی خواهم. این حرف ها حساب دارد. حالا که این حرف ها را شنیدید نگویید قمه زدن خوب است؛ بلکه شما اول غلام حسین بن علی (ع) بشوید، یعنی در ذات، اراده، اختیار، علم، حیات و زندگی شما یک سر سوزن با کارهای امام حسین (ع) منافات نداشته باشد، آنگاه هر چه می خواهی قمه بزن. لذا باید خیلی حرف شنید و سپس دست به کار شد. مثلا شنیده است که انسان باید به ائمه و دین اعتقاد داشته باشد!! حال سؤال این است که آیا شما معنای این حرف را فهمیدی؟!! تا یک حدیثی و جمله ای یا حرفی را شنید دست به کار می شود. اما اویس شدن به این آسانی نمی باشد. امام صادق (ع) فرمودند: «العبدُ وَ ما فی یَده کان لمواه»، این حدیث امام صادق (ع) به دست فقیهی می افتد و ایشان در باب عبد و به اصطلاح مولا بحث می کند و کتابی به نام «العَبید و الإماء» (که در عربی به غلامان مرد، عبد و مولا و به زنان خدمه «أمه» می گویند.) داریم. حالا همین حدیث معنای شریف عرفانی هم دارد که مولا از خودش هیچ اختیاری ندارد، یعنی عبد، فانی در آقایش شده یا فانی در مولا (به معنای آقا) شده است؛ مولا را می بینی انگار عبد را می بینی، انگار مولا را می بینی، به جای اینکه بگویی عبد امیرالمومنین بگویی مولای امیر المومنین، یعنی آنچنان در هم فانی هستند که قابل تفکیک نیستند و قول آن عارف، مَثَل آنها مانند شیشۀ صافی می باشد که محتوی آب صاف می باشد. شیشه را نگاه می کنی، آب را نگاه می کنی، آب را نگاه می کنی، شیشه را نگاه می کنی. ابن عربی در اول فصوص فرمود من ادعا ندارم که پیامبر یا امام هستم، ولی وارث آنها هستم، «العُلَماءُ وَرَثَۀ الأنبیاء»، من وارث بقیۀ الله هستم و این وارث آنچنان غرق و فانی در مولایش می باشد که حق دارد اسم آقایش را روی خویش بگذارد، من خاتم ولایت محمدیه (ص) هستم. این مطلب از باب «فَأمّا بِنِعمَتِ رَبِّکَ فَحَدِّث» می باشد تا دیگران برای رسیدن به کمالات انسانی شایق شوند. این است که عبد را مولا هم اطلاق می فرمایند که در روز عاشورا چندین نفر مولاها به شهادت رسیدند که در خدمت آقا امام حسین علیه السلام بودند. «جون» هم غلام سیدالشهداء شده بود، سبحان الله! بعضی جان ها چقدر آمادگی پیدا می کنند، اینها از کجا ارتزاق می شوند؟! از اعمال صالح جدشان روزی می یابند. آقا تا یک نعمتی به شما روی می آورد تصور نفرمایید از ناحیۀ شماست بلکه از ناحیۀ پدران و مادران شماست و بلافاصله برای آنها فاتحه ای بخوانید.

#دلباخته

 

#دلباخته

نوشته شده در کانال  مشکات ولایت دارالسلام  الهی

لینک کانال https://telegram.me/meshkatehvelayat

دارالسلام الهی

www.meshkatehvelayat.com

کانال دارالسلام متفاوت ترین و بروز ترین کانال معرفتی


نظر خود را اضافه کنید.

ارسال نظر به عنوان مهمان

0
نظر شما به دست مدیر خواهد رسید
شرایط و قوانین.
  • هیچ نظری یافت نشد